Blurb: 'Dood is meer dan liefde of ook niet. Kunst is meer dan liefde of ook niet. Liefde is meer dan dood en kunst, of toch niet. Dit is het onderwerp. Dit is het onderwerp. Dit is het.' Aan het begin van deze overweldigende roman komt Vina Aspara, een beroemde en alom geliefde zangeres, terecht in een verwoestende aardbeving. Vanaf dat moment zal niemand haar ooit nog zien, ook Ormus Cama niet, de minnaar die zijn hele leven in de muziek naar haar blijft zoeken. Het verhaal wordt verteld door de fotograaf Rai, Ormus' jeugdvriend en Vina's minnaar. Zijn stem, vol verhalen, beelden, mythen, woede, wijsheid, humor en liefde, is misschien wel de werkelijke hoofdpersoon van het boek. 'Terwijl hij de geschiedenis van Vina en Ormus vertelt, geeft hij zijn eigen geheimen prijs, onthult hij zijn waarheden en toont hij zijn eeuwige verlangens. De grond onder haar voeten van Salman Rushdie is een even geslaagde als fantasierijke roman, die een prachtig beeld geeft van de cultuurverschillen tussen Oost en West en ook van de geschiedenis van de popmuziek. Het is een verhaal over liefde, dood, kunst en rock-'n-roll en tegelijk een briljante hervertelling van de mythe van Orpheus en Eurydice. Salman Rushdie (Bombay, 1947) schreef romans, verhalen, beschouwingen en documentaires. Zijn werk is verschillende keren onderscheiden met internationale prijzen, onder andere met de Booker of the Bookers, de prijs voor het mooiste werk uit de vijfentwintigjarige geschiedenis van de Booker Prize. Zijn roman De laatste zucht van de Moor werd in 1995 onderscheiden met de Whitbread Prize, en in 1996 met de Aristeion Literary Prize van de Europese Unie.
Blurb: 'Salman Rushdies nieuwe roman is een prachtig vertelbeest dat zich voedt met popcultuur, uitzonderlijke avonturen en universele mythologie. Dit is Rushdies vertellende kracht op zijn best. Hier is een groot romancier aan het werk als de meester van de metamorfose. Hij transformeert leven, kunst en taal in het onderaardse labyrint van de verbeelding' - Don DeLillo (rugtekst).
Samenv.: Parafrase van de Orpheusmythe, waarin een fotograaf op zoek gaat naar zijn minnares, een plotseling van de aardbodem verdwenen wereldberoemde popzangeres.
Samenv.: Deze roman zit vol sagenrijke familiegeschiedenissen. Personen worden helden, helden worden aards. Soms krijgen ze mythische proporties, met name popzangeres Vina (Madonna?), die als een rockende, scheldende, betoverende, copulerende hemelse nimf de rode draad van het boek vormt. In het begin wordt zij verzwolgen door de aarde en sterft. De roman bestaat niet alleen uit een orfische zoektocht naar haar levensverhaal, maar ook uit een aaneenrijging van ware en overdrachtelijke cataclysmen. Naast Vina zijn er nog twee hoofdrolspelers, beiden haar minnaars. Eén, de ik-figuur, is fotograaf, de ander musicus-componist. Met (pop)muziek als permanente ondertoon trekt Rushdie al zijn erudiete en verhalende registers open, met veel taalknutselarij en woordspelletjes, als in een verbaal multimediacircus. Daarnaast speelt nog een tiental personen, veelal familieleden, een hoofdrol. Schijn en werkelijkheid, normaal, abnormaal en paranormaal, liefde en muziek worden in een diabolische taalstroom vervlochten. Rushdie schept een platform voor de roman maar ondergraaft tegelijk de grond onder de voeten van de lezer.

Lyrical, but dense... not an easy book to get through. ( )

The book begins with the disappearance/death (during an earthquake) of Vina Apsara, rock goddess and the love of two mens lives; Ormus Cama, fellow rock star and Umeed "Rai" Merchant, photographer and narrator, both of whom she has know the majority of her life. Rai traces the history of Ormus, Vina, their band VTO and his own life from the 1950's to the 90's, through the changing face of Rock, via Bombay, London and the USA, to Vina's end in Mexico and beyond, in a universe that has twisted away from our reality and is suffering the consequences. There are many subtle and (mostly) not so subtle differences (Lou Reed is a woman, the assassination attempt on the life of JFK in 1963 was unsuccessful, VTO is the biggest band in the world...) between this world and our own but there also many (again, not so subtle) covert parallels.

The story is described as a retelling of the Orpheus/Eurydice myth and certainly the theme keeps reappearing, as do many other links between myth, religion and reality, at heart, however, it's the classic love triangle with a twist or two, set in the world of Rock.

First of all, I want to state for the record that I very much enjoyed it. However, despite this and being completely absorbed every time I picked it up, I did find myself constantly being distracted by other books. What I'm saying, I think, is that it wasn't a truly gripping book in the usual sense. This wasn't completely because the book starts with the end - there are enough twists and turns throughout that you know the end at the beginning is not the whole story (if you follow my tongue twister!).

The photographic imagery at various moments is incredibly vivid (there are one or two scenes I can picture now), and the many minor characters, and their stories, wonderful, but at times the plot becomes a little ponderous. The structure jarred me a little too - 5/6 of the book leading back up to the earthquake and then what felt (to me anyway) like a sudden change of direction and, in some ways, pace, for the final 1/6. I also struggled a little with just why these two men (and indeed the whole world) would fall in love with such an irritating character as Vina (oooh I hate it when people end every sentence with a question? Even when it's not obviously a question? You know what I mean?!) - and, indeed, the fact that every single character seems to be incredibly self-absorbed (not just those who are famous - seriously, I'm really struggling to think of a character with more than a couple of lines who isn't). But these were really quite minor annoyances in the general scheme of things and I really am glad that I read this. ( )

I either love or hate Salman Rushdie. This book comes into the second category. I'll never finish this book nor Haroun and the Sea of Stories, nor the Satanic Verses. Life is too short to plough through more than the first 50 pages if you haven't got into it by that stage. On the other though, I will probably reread Shame and Midnight's Children once in a while, I loved those books. ( )

While not unreadable, Rushdie seems off his game in this one. Compared to the genius of "Midnight's Children," "The Satanic Verses," and "The Moor's Last Sigh," the novel reads like a B-side. What was most off-putting was his reliance on cliches and tired idioms. Cliches were used as a crutch, not as something that's subverted. ( )