The Moor's Last Sigh chronicles the events related to modern India. Positing deep conviction how India would be after independence, the violent, conflict-replete India, blighting the life of succeeding generation, that will in fact emerge. Prognostication about post independent India would be really violence riven and tempestuous because the doors of the Babri mosque at Ayodhya were battered down by crowds of fanatical Hindus. Manifesting the naked truth of India that is Hindu movement and fundamentalism, Sati Custom, Corruption, Poverty, and so on. ( )

Blurb: Het begon met de verdrinking van de overgrootvader Francisco, verzwolgen door de kolkende lagune die tegen zijn eilandvilla klotste; en met het rampzalige familieconflict dat daarop volgde, een epische strijd die uitmondde in brandende cashewboomgaarden, smeulende kardemombosjes en moord. Zo raakte een familie verdeeld, niet alleen door hebzucht en geheimen, maar ook door krijtlijnen bij wijze van grens over vloeren getrokken en zakken specerijen dwars over binnenhoven gestapeld, als waren het verdedigingswerken. (Jaren later zou ook Bombay in vlammen opgaan, slachtoffer van zijn eigen fatale verdeeldheid.) Eénmaal per jaar, hoog boven de samengedromde feestvierende menigte, haar witte haar wapperend als lange, losse leuzen, rinkelende zilveren belletjesbanden om haar enkels, dansde Aurora haar rebellie tegen India's immense verdorvenheid. En met haar magische houtskool en olieverf probeerde ze te helen wat niet-heel-te-houden-was, op tentoonstellingswanden de geheimen van haar familie en tijd bloot te leggen. Van het paradijs van zijn moeders legendarische salon tot de luchttuin van zijn almachtige vader boven in een torenhoge glazen wolkenkrabber, gebouwd door onzichtbare mannen - het adembenemende verhaal van de Moor vertelt de vaak bizarre maar altijd aangrijpende lotgevallen van zijn familie en de tragikomische verwikkelingen veroorzaakt door de liefde. De laatste zucht van de moor getuigt van een nog briljanter verbeeldingskracht dan Middernachtskinderen of De Duivelsverzen en is een ongelooflijk ambitieus, grappig, satirisch en gevoelig boek. Het is een liefdeslied voor een verdwijnende wereld, maar ook haar laatste lofzang… Salman Rushdie (Bombay, 1947) is de auteur van onder andere Middernachtskinderen, bekroond met de Booker Prize, Schaamte, dat de Franse Prix du Meilleur Livre Étranger kreeg, en de caleidoscopische roman De Duivelsverzen. Over Rushdies laatste boek, de verhalenbundel Oost, West, schreef de pers: 'Met dezelfde achteloze flair waarmee hij zijn romans laat uitdijen tot in de oneindigheid, heeft hij dit keer zijn thema's in een notedop weten te stoppen.' Bas Heijne in NRC Handelsblad.
Samenv.: Een nieuwe Rushdie, dus bij voorbaat controversieel. Zo is het boek in India al verboden, doch in Engeland genomineerd voor de Booker Prize die Rushdie 14 jaar geleden al won met 'Middernachtskinderen'. Met zijn 'Duivelsverzen' joeg hij moslims tegen zich in het harnas; door deze roman zou een hindoe politiek leider zich beledigd kunnen voelen. Hoofdpersoon is De Moor, bijnaam van de Indiër Moraes Zogoiby, wiens joods-christelijke wortels in middeleeuws Spanje liggen. Na een kort wervelend leven vertelt hij zijn levensverhaal en familiegeschiedenis. Dit geschiedt in Rushdies kenmerkende stijl: snel, ogenschijnlijk - en soms werkelijk - chaotisch, vooruitlopend, opzij- en terugspringend, zichzelf interrumperend, surrealistisch, spottend, scherp, ad rem, in een mengeling van schijn en werkelijkheid. Een Indiase Buddenbrooks: kroniek over opkomst en ondergang van een gegoede familie. De metropool Bombay is het hoofddecor. De gewone Indiër figureert alleen langs de zijlijn. Als de lezer, meegesleept door flitsende beelden en het moordend tempo, de finish haalt, zijgt hij uitgeput neer, de geest gebombardeerd door een kolkende woordenstroom. Verklarende woordenlijst. Toptienboek. ( )

I'm not up to this one--read 181 pp out of some 500--a crowd of characters, generations of families, and their odd characteristics. Told, not involving--couldn’t latch on to it. ( )

The Moor's Last Sigh is Rushdie's best book since Midnight's Children and is superior to The Ground Beneath Her Feet. Rushdie puts his spin on the multi-generational family novel. Like most such novels, it takes awhile to get the characters and families straight, but once you have the whole picture, you can begin to enjoy the magic that Rushdie is weaving through this genre. His first-person narrator ranges from funny to absurd to cruel, and Rushdie's playfulness with language is in full force here. As in Midnight's Children, Rushdie's characters are set in the context of India's turbulent history, and in typical Rushdie fashion, it isn't clear whether history is affecting the family or the family is molding history. The very end of the book seems a bit over-blown, but it's one of the few weaknesses in this very good novel ( )

...there's some mixed feelings there because it was a lot easier to let go than "Midnight's Children" - its counterpart in storyline and style. And whilst I was englufed in the story of the Zogoiby-Da Gama family, I was a bit more detached when it came to their last heir Moraes (Moor) Zogoiby, the narrator, whose own life experiences occupies about 50% of the book. He seems a rather unfinished, one sided character, defined by his double-speed aging process and his inner struggles (a reflection, I should think, of his multicultural descent, his lack of a firm sense of identity), while his mother, Aurora Zogoiby, accomplished painter and mediocre mother, is far more attractive, complex and alive.

In the end beautiful - beautifully written, it's typically rushdie-esque and much smarter people than I have commented on its themes, on the recurrence of India as a mother(land), on the recurrence of the witch woman - Parvati in "Midnight's Children", Uma Saraswati here, creator and destroyer, on the rise-and-fall story in a family, on the added realism, the accuracy of impressions on the life after The Independence. It seemes like it's all been done, but I don't think anyone does it better than Mr. Rushdie, simply because his prose, while slightly complicated and suffocating on first sight, draws you in and, once you're there, it's pretty hard to walk out. ...
there's some mixed feelings there because it was a lot easier to let go than "Midnight's Children" - its counterpart in storyline and style. And whilst I was englufed in the story of the Zogoiby-Da Gama family, I was a bit more detached when it came to their last heir Moraes (Moor) Zogoiby, the narrator, whose own life experiences occupies about 50% of the book. He seems a rather unfinished, one sided character, defined by his double-speed aging process and his inner struggles (a reflection, I should think, of his multicultural descent, his lack of a firm sense of identity), while his mother, Aurora Zogoiby, accomplished painter and mediocre mother, is far more attractive, complex and alive.

In the end beautiful - beautifully written, it's typically rushdie-esque and much smarter people than I have commented on its themes, on the recurrence of India as a mother(land), on the recurrence of the witch woman - Parvati in "Midnight's Children", Uma Saraswati here, creator and destroyer, on the rise-and-fall story in a family, on the added realism, the accuracy of impressions on the life after The Independence. It seemes like it's all been done, but I don't think anyone does it better than Mr. Rushdie, simply because his prose, while slightly complicated and suffocating on first sight, draws you in and, once you're there, it's pretty hard to walk out.

http://meerchant.wordpress.com/2007/1... ( )